Planowanie energetyczne

Z mocy prawa jest nadrzędny nad planami rozwoju przedsiębiorstw energetycznych. Wpływa na bezpieczeństwo energetyczne mieszkańców gmin i zwiększa możliwość pozyskania środków na inwestycje...

Więcej

Elektroenergetyka

Audytor przedstawia raport, który zawiera informacje: o stanie istniejącym, zalecanych zmianach, oszacowanie kosztów zalecanych zmian, oszacowanie oszczędności z zalecanych zmian.

Więcej

Plan

Plan„Plan zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczna i paliwa gazowe”

       to potężne narzędzie w rękach samorządu.
      Ten plan – to:

      • przewaga, bo z mocy prawa jest nadrzędny nad planami rozwoju przedsiębiorstw energetycznych
      • aktywizacja zawodowa i społeczna mieszkańców w procesie dywersyfikacji pozyskania energii (obowiązek zakupu przez sieciowe przedsiębiorstwa energetyczne nadwyżek energii pochodzących z Odnawialnych Źródeł Energii)
      • bezpieczeństwo energetyczne mieszkańców gmin
      • perspektywa racjonalizacji i rozwoju systemów energetycznych
      • możliwość pozyskania środków na inwestycje w ramach RPO 2007-2013
      Od roku 2003 zmieniło się nastawienie do energetycznej polityki Polski.
      Polska będąc członkiem Unii Europejskiej podpisała tzw. „Pakiet 3 x 20″
      Oznacza to, że zobowiązaliśmy się do:

      • ograniczenia emisji dwutlenku węgla o 20 %,
      • ograniczenia zużycia energii o 20 %,
      • wprowadzenie do systemu energetycznego 20 % energii pochodzącej z odnawialnych źródeł energii.
      21 stycznia 2008 r. cel dla Polski ograniczono do 15 %.
      Najbliższy deklaratywny cel wyznaczony dla Polski określa, że w roku 2010 – 7,5 % energii zużywanej przez odbiorców końcowych pochodzić musi z odnawialnych źródeł energii.
      Wg różnych szacunków udział ten obecnie wynosi średnio około 3 %.
      Zobowiązania Polski na arenie międzynarodowej przekładają się na zobowiązania społeczne. Wywiązanie się z przyjętych zobowiązań spoczywa na przedsiębiorstwach energetycznych i jednostkach samorządu terytorialnego.
      Z tak widzianej perspektywy, nie ma logicznego uzasadnienia dla zaniechania edukacji przedstawicieli gmin, którzy muszą zrozumieć, że sprzyjanie każdej – dosłownie, każdej inicjatywie w obrębie energetycznej aktywności firm musi być zgodne z polityką energetyczną gminy.
      I nie może to być polityka, która powstała w latach, które dzisiaj możemy określić jako historyczne.
      Polityka ta musi być aktualna.
      Każda zmiana polityki energetycznej i każde działanie mające wpływ na bilans energetyczny w gminie wykraczający poza granice dotychczasowych programów, wywołuje konieczność bezzwłocznej aktualizacji.